Używamy Cookies w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników.
Dalesze korzystanie z tego serwisu oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Dowiedz się więcej o naszej polityce prywatności

Zamknij

21 - 30/06/2019

fot. Klaudyna Schubert
Galeriafot. Klaudyna Schubert

Nástio Mosquito jest artystą. Nazywa siebie także konsultantem albo zdezorientowanym kucharzem, który miesza różne składniki, żeby ugotować coś dobrego. Czasami… miesza obrazy, muzykę na żywo, sztukę, typografię, poezję i mocną obecność sceniczną po to, by zaangażować widza w bardzo intensywną narrację. We wszystkim, co robi, bada możliwości języka, sprawdza jego granice. Strategia Mosquito może być łatwo błędnie zinterpretowana jako wyeksploatowanie świata, tak naprawdę jest to nadzwyczajna ekspresja pilnej potrzeby zaangażowania się w rzeczywistość na wszystkich poziomach.

Mosquito śledzi stały proces rozproszenia, rozpikselowania, paraliżu zmysłów i niezdolności do akcji i reakcji. Zdecydowanym tonem (może to być krzyk lub szept) pyta, w jaki sposób uczestniczymy w świecie. Nástio kwestionuje granice i moc języka, nadużywa obrazów, a zarazem na nich polega, odsłania ich kolejne warstwy po to, żeby zobaczyć więcej, i w ten sposób udaje, że udziela odpowiedzi i prezentuje możliwe rozwiązania. Łączy dwie perspektywy: afekt indywidualny i globalny, kreuje sytuację przemieszczenia (czy uczestniczymy w wydarzeniu teatralnym? Koncercie? Przemówieniu? Programie radiowym? Demonstracji?) i tym samym ujawnia szwy kontekstu, w którym działa.

Nástio interesuje polityczny wymiar naszych snów. Pyta: „Kto ma nad nami władzę?”, „Jak możemy zmaksymalizować swoje możliwości?”, „Co / kto nas obchodzi?”.

Rozwija refleksję na ten temat, korzystając z popkultury, i udowadnia, że to, co powierzchowne, jest równie głębokie jak to, co na serio. Aby pozostać żywymi, musimy uznać te dwa obszary w równy sposób.

Nástio Mosquito. Kiedy spojrzysz, usłyszysz bzyczenie.