Używamy Cookies w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników.
Dalesze korzystanie z tego serwisu oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Dowiedz się więcej o naszej polityce prywatności

Zamknij

19 - 28/06/2020

1991
Odbywa się pierwsza edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Malta. 7 zespołów teatralnych prezentuje 8 widowisk – 3 w salach teatralnych, 5 – na łąkach nad Jeziorem Maltańskim i na Starym Rynku. Teatr Ósmego Dnia, który właśnie powrócił z wymuszonej emigracji, gra plenerowy spektakl Mięso. Do Poznania przyjeżdżają też Teatro Nucleo i Teatro Tascabile z Włoch oraz hiszpański La Burbuja Teatro.

1992
Sukces pierwszej edycji Malty zachęca Teatr Biuro Podróży – wówczas zespół studentów z Poznania – do przygotowania festiwalowej premiery. Powstaje pierwsza koprodukcja Malty, niezapomniany Giordano z Andrzejem Rzepeckim w tytułowej roli. „To był nasz pierwszy spektakl plenerowy. W pewnym momencie przestraszyliśmy się, że nie zdążymy, że nie damy rady. Wtedy zadziałał nacisk Michała Merczyńskiego, który stwierdził, że nie ma takiej możliwości. Postawił nas pod ścianą i nie słuchał żadnych argumentów. Bardzo nam tym pomógł. Właściwie zamieszkaliśmy w Maskach. Mieliśmy po dwadzieścia parę lat i wszystkiego uczyliśmy się w przyspieszonym tempie, bo wszystko robiliśmy sami: od a do z. Byliśmy strasznie biedni, nie mieliśmy nic. Kostiumy zrobiliśmy ze starych worków po ziemniakach” – wspomina Paweł Szkotak, twórca Teatru Biura Podróży. Janusz Wiśniewski, po sukcesach na Holland Festival i Edinburgh International Festival, pokazuje w Teatrze Polskim Życie jest cudem z muzyką Jerzego Satanowskiego, a Leszek Mądzik, twórca Sceny Plastycznej KUL, przywozi do Poznania spektakl Wrota. Nad jeziorem Malta występuje holenderska grupa Dogtroep. Spektakl zespołu, który w tym samym roku otwierał zimowe igrzyska olimpijskie w Albertville, przyciągnął prawie 2 tys. widzów.

1993
Do programu głównego Malty (13 teatrów, 18 spektakli, w tym 4 premiery) dołącza nurt off. Dyrektorem artystycznym festiwalu zostaje Lech Raczak. Widzowie oglądają premiery, m.in. Carmen Funebre Teatru Biuro Podróży i Uczt duchowych Akademii Ruchu. Teatr jest obecny wszędzie – w plenerze i w niekonwencjonalnie zaaranżowanych wnętrzach sal teatralnych – prowokuje do zabawy, zadumy i zachwytu. Podczas trzeciej edycji Malty kilkutysięczna widownia podziwia grających na bębnach na wysokości ponad 20 metrów aktorów francuskiego Transe Express Circus oraz spektakularną Noc św. Jerzego w reżyserii Plasticiens Volants.

1994
18 widowisk i akcji w wykonaniu 15 zespołów występujących w głównym nurcie, 30 przedstawień 28 grup z nurtu off oraz 8 spektakli 6 zespołów w sekcji „Poznań na Malcie”. Festiwal zyskuje na różnorodności, staje się nadzwyczajnym wydarzeniem w życiu kulturalnym miasta. Po Poznaniu maszeruje z trumną Turbo Cacahuète. Aktorzy wstępują do stoiska mięsnego w Megasamie, powodując spore zamieszanie. Nad Jezioro Maltańskie powraca Teatro Nucleo ze spektaklem Francesco, a liczba widzów na spektaklach jest większa od liczby kibiców przychodzących w Poznaniu na mecze piłki nożnej. Festiwal Malta otrzymuje pierwszy unijny grant w Wielkopolsce w ramach programu Kaleidoscope.

1995
Teatr Strefa Ciszy urządza na Starym Rynku wesele (akcja Judasze), do którego są zapraszani przypadkowi przechodnie, a nawet autentyczni nowożeńcy wychodzący z pobliskiej wagi miejskiej. Grupa Générik Vapeur, przebrana za francuskich policjantów, paraliżuje na godzinę centrum Poznania. Pierwsza wizyta La Fura dels Baus, jednego z najbardziej znanych wówczas teatrów plenerowych na świecie, ma tylu zagorzałych fanów, co zaciekłych przeciwników. Rozwija się nurt akcji wspólnotowych i program muzyczny – w Auli Uniwersyteckiej odbywa się pierwszy maltański koncert, występuje Michael Nyman Band. Festiwal staje się wydarzeniem medialnym na skalę ogólnopolską, a spektakle w całości transmituje TVP2.

1996
Około 20 tys. widzów ogląda nad Jeziorem Maltańskim widowisko irlandzkiego Theater of Fire o poznańskich koziołkach. Pod koniec spektaklu płonie ratuszowa wieża, prowokując strażaków do skutecznej interwencji. Nad Maltą na kilku hektarach ziemi wyrastają siedmiometrowe piramidy egipskie, ogromny sfinks, modele egipskich miast, greckie i rzymskie galery, które są częścią scenografii do spektaklu słynnego francuskiego zespołu teatru ulicznego Royal de Luxe. Do Poznania przyjeżdża The Living Theatre, legenda amerykańskiego teatru kontrkultury lat 60., a artyści związani z ASP organizują się w Asocjację Kółka Graniastego – ludyczny pochód przemierzający miasto, by uczcić jego patronów.

1997
Do Poznania ze swoim Wedding and Funeral Band przybywa Goran Bregović. Jest pełen obaw – jego pierwszy polski występ w Krakowie nie zakończył się sukcesem. Wątpliwości mają również młodzi muzycy i śpiewacy z orkiestry chóru poznańskiej Akademii Muzycznej, którzy mają z nim wystąpić w Poznaniu. Koncert, pełen emocji i pozytywnej energii, okazuje się jednak ogromnym sukcesem, gromadząc kilkadziesiąt tysięcy widzów. Po raz drugi na Malcie występuje Akademia Ruchu – prekursorzy polskiego powojennego „teatru w miejscach nieteatralnych”. Uwagę widzów obecnych na Starym Rynku od wczesnego rana do później nocy przyciąga akcja Pancernik Potiomkin i inne opowiadania.

1998
W programie ósmej edycji festiwalu znajduje się 139 prezentacji spektakli, w tym 5 premier. Francuski zespół Jo Bithume w spektaklu Hello, Mr. Jo nad Jeziorem Maltańskim w widowiskowy sposób pokazuje życie zwykłego człowieka – Pana Jo. Do Poznania powraca lider chilijskiego El Teatro del Silencio, Mauricio Celedón. W niemym spektaklu rozgrywanym w rytm ostrej muzyki rockowej aktorzy tańczą w przestrzeni szpitala psychiatrycznego. Festiwal pokazuje po raz pierwszy w Polsce spektakl Compagnii Pippo Delbono. Polski Teatr Tańca z okazji swojego 25-lecia zaprasza na uroczysty wieczór baletowy przygotowany przez Conrada Drzewieckiego i Ewę Wycichowską oraz koncert Elżbiety Chojnackiej. Asocjacja Kółka Graniastego pod przewodnictwem Jarka Maszewskiego prowadzi paradę z pl. Mickiewicza na Stary Rynek z okazji obchodów Dnia Patronów Miasta. W klubie festiwalowym występują m.in. Policja Federalna, Poligrodzianie i Tomasz Grdeń, Jungle-Ambient. W Dźwiękach Malty po raz pierwszy w Polsce po 10 latach występuje Jan A.P. Kaczmarek – twórca i lider Orkiestry Ósmego Dnia, kompozytor muzyki filmowej i teatralnej.

1999
Festiwal Malta infekuje cały Poznań – rynki, ulice i skwery. Na placu przy Centrum Kultury Zamek na dziesięciometrowych tyczkach wznosi się ku niebu australijska grupa Strange Fruit. Teatr Strefa Ciszy aranżuje konkurs na „sąsiada roku”, antagonizując kilka grup widzów odgrywających rolę mieszkańców bram przy ul. Świętosławskiej w Poznaniu. Berlińska Die Audio Gruppe zaprasza widzów oraz klientów Domu Towarowego Okrąglak do zdefiniowania na nowo relacji z codziennym otoczeniem dźwiękowym. Razem z festiwalem Malta rozwijają się poznańskie zespoły pozainstytucjonalne, takie jak Teatr Strefa Ciszy, Teatr Usta Usta czy Teatr Porywacze Ciał. Muzycy-klowni z Leningrad Cowboys podbijają serca 50-tys. publiczności siłą muzyki i swoim poczuciem humoru. Udaną edycję wieńczy wyróżnienie „Gazety Wyborczej” Biała Pyra Roku dla Michała Merczyńskiego, dyrektora festiwalu.

2000
50 poznańskich perkusistów pod wodzą Zbigniewa Łowżyła wspólnie z francuskim teatrem Transe Express realizuje wydarzenie z okazji Dnia Patronów Poznania. Nad Jeziorem Maltańskim ogromne muzyczne widowisko, pełne sztucznych ogni, pokazuje grupa Générik Vapeur z Marsylii, a Buena Vista Social Club mimo przenikliwego chłodu porywa 20 tys. ludzi do radosnego tańca. Kubańczycy grają nie tylko nad Maltą, spontanicznie występują także dla poznańskiej publiczności w jednym z pubów w centrum miasta. To pierwsza wizyta Buena Vista Social Club w Polsce.

2001
Po raz pierwszy do Polski przyjeżdża Romeo Castellucci z Socìetas Raffaello Sanzio: prezentuje głośny spektakl Genesi. From the Museum of Sleep. Spotkanie to inauguruje wieloletnią współpracę. W tym samym roku Malta rozpoczyna trwającą do dziś współpracę z powstającym centrum sztuki i biznesu – Stary Browar. Nad Jeziorem Maltańskim jako muzyczna gwiazda festiwalu występuje macedońska piosenkarka i kompozytorka Esma Redżepowa, a w Teatrze Polskim gra brytyjski Tiger Lillies. Swoje premierowe spektakle pokazują m.in. Teatr Biuro Podróży, Teatr Porywacze Ciał i Teatr Usta Usta.

2002
Malta zaczyna się tragicznym wydarzeniem: pierwszego dnia festiwalu ginie Susanne Gondolf z niemieckiej grupy Antagon TheaterAKTion. W czasie spektaklu spada część scenografii – wieko kontenera, w którym grają aktorzy. Mimo błyskawicznego przyjazdu karetki i ponadgodzinnej reanimacji aktorki nie udaje się uratować. Polska, a następnie niemiecka prokuratura orzekają, że zdarzenie było nieszczęśliwym wypadkiem bez winy organizatora i sprawa zostaje umorzona. Do Poznania powracają Derevo i Teatro Nucleo. Malta okazuje się znów festiwalem polskich premier i przedstawia ich aż sześć. Festiwal kończy się mocnym koncertowym uderzeniem, tym razem w klimacie hip-hopu podszytego orientalną turecką nutą. Gwiazdą koncertu jest Aziz-A – bliskowschodnia raperka łącząca jazz, funk, hip-hop i drum and base. W tym samym roku dochodzi też do współpracy poznańskiej Malty z artystami ze śródziemnomorskiej wyspy Malta: do Poznania przyjeżdża teatr Gruppi ghall-Inkontri tal-Bniedem ze spektaklem Id-Descartes.

2003
Grażyna Kulczyk, Jan Kulczyk, Piotr Voelkel, Karol Działoszyński i Michał Merczyński zakładają Fundację Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Malta, która od tego roku jest organizatorem Malty. Radę Fundacji Malta pod przewodnictwem Karola Działoszyńskiego tworzą Małgorzata Dziewulska, Grażyna Kulczyk, Tomasz Kwieciński i Piotr Voelkel. Fundacja staje się także członkiem założycielem organizacji Eunestar w ramach europejskiego programu Culture 2000, a z okazji 750-lecia lokacji miasta Poznania dla jego mieszkańców śpiewa w Arenie Kubańczyk Ibrahim Ferrer. Teatr Ósmego Dnia prezentuje maltańską odsłonę Projektu Miasto, eksplorując niewykorzystane dotąd przestrzenie kompleksu Starej Rzeźni, która staje się miejscem pokazów eksperymentalnych spektakli poznańskich teatrów alternatywnych, takich jak Teatr Usta Usta czy Teatr Porywacze Ciał. W finale nad Jeziorem Maltańskim rozbrzmiewa filmowa muzyka Wojciecha Kilara.

2004
Malta rozwija współpracę z mniejszymi wielkopolskimi ośrodkami, pokazując spektakle także w Zbąszyniu, Swarzędzu czy Kościanie. Coraz istotniejszy staje się program taneczny: dwa spektakle na dziedzińcu CK Zamek pokazuje zespół Battery Dance Company. Teatr Usta Usta pokazuje pierwszy w Polsce spektakl typu car-play (pod tytułem Driver). Podczas jednego kursu cadillakiem czwórka uczestników (już nie tylko widzów) przemierza miasto nocą, wchodząc po drodze w różne sytuacje, przestrzenie i historie. Projekt miał najmniejszą publiczność z wszystkich spektakli prezentowanych podczas Malty, ale ci, którym udało się wsiąść do samochodu, pamiętają go do dziś.

2005
Na dachu Starego Browaru odbywa się europejska premiera trylogii Qatsi: Koyaanisqatsi, Powaqqatsi, Naqoygatsi – filmowo-muzycznego eseju Philipa Glassa i Godfreya Reggio o destrukcyjnym wpływie nowoczesnego świata na przyrodę i nasze codzienne życie. To kino bez tradycyjnej fabuły i bohaterów, spójną całość budują tu muzyka i obraz. Jubileusz 40-lecia pracy twórczej obchodzi dyrektor artystyczny Malty – Lech Raczak. Nad Jezioro Maltańskie powraca australijski zespół Strange Fruit, pokazując spektakl The Spheres – wizualny poemat, który przeprowadza widzów przez kolejne sfery życia, świadomości, twórczości. Finałowy koncert grają w tym roku artyści tworzący historię polskiego rocka – Kult, Armia, Brygada Kryzys.

2006
Muzyka na Malcie staje się niezależną częścią festiwalu, a nie jak dotąd nurtem towarzyszącym wydarzeniom teatralnym. Z tej okazji w Poznaniu występują Devendra Banhart, Antony & The Johnsons, Animal Collective i CocoRosie. Koncert zatytułowany Americana przeszedł do historii festiwalu. Na muzyczny program składają się także występy polskich artystów i zespołów, takich jak Fisz, Emade i Voo Voo czy Maciej Maleńczuk. Stałym elementem Malty staje się również program Stary Browar Nowy Taniec na Malcie, którego kuratorką jest Joanna Leśnierowska. Dzięki projektowi organizowanemu przez Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk, na Malcie jest odtąd stale obecny taniec współczesny z całego świata. Nowością jest także konkurs Debiut, w którym o nagrodę pieniężną i prestiżowy start ubiega się 11 grup teatralnych. W programie Malty znalazły się w tym roku spektakle zagranicznych zespołów, takich jak grecki Helix Theatre, francuski La Compagnie Malabar czy szkocki Boilerhouse & Metalovoice – wszystkie pokazy odbywają się w otwartych przestrzeniach nad Jeziorem Maltańskim i na Starym Rynku. Fundacja Malta we współpracy z miastem Poznań organizuje widowisko uświetniające obchody 50. rocznicy Poznańskiego Czerwca’56 (scenariusz piszą Izabella Cywińska i Jerzy Kalina). Jan A.P. Kaczmarek specjalnie na tę okazję komponuje Oratorium 1956.

2007
Struktura festiwalu zostaje podzielona na nurty tematyczne: Teatr/Performans, konkurs Nowe Sytuacje, Taniec, Muzyka, Film, Varia. W sumie na program składa się blisko 200 spektakli, koncertów, akcji, parad, wystaw, projekcji, dyskusji. W Centrum Kultury Zamek, gdzie w tym czasie mieści się siedziba Fundacji Malta, prezentowany jest spektakl legendarnej amerykańskiej grupy The Living Theatre. Na pl. Wolności występują Francuzi z Générik Vapeur. Szczególne miejsce w programie zajmuje konkurs Nowe Sytuacje: ze 110 zgłoszeń jury pod wodzą Ludwika Flaszena wybiera 8 spektakli, w tym Kompanii Doomsday, Good Girl Killer, Grupy Laokoona i Jana Peszka. Na scenie nad Jeziorem Maltańskim gra zespół Beirut. Na Międzynarodowych Targach Poznańskich występuje Sinead O’Connor, a w klubie festiwalowym przedstawiciele polskiej muzyki alternatywnej: Muchy, Kumka Olik czy Snowman.

2008
Jezioro Maltańskie wciąż jest jednym z festiwalowych punków odniesienia: tam odbywa się koncert Elvisa Costello czy pokaz teatru konnego Zingaro. Przede wszystkim festiwal wędruje jednak po mieście: wkracza z teatrem i ze sztukami wizualnymi do Starej Rzeźni (prezentacja prac Izabelli Gustowskiej czy słynnego Salto Mortale Teatru Strefa Ciszy przygotowanego w koprodukcji z izraelską grupą taneczną Clipa Theatre), do Lasku Golęcińskiego (pokaz plenerowego spektaklu Czas Matek Teatru Ósmego Dnia), nad Wartę, gdzie francuska Compania Off zabiera publiczność w oniryczną, podniebną podróż.

2009
Malta prezentuje spektakle Pippo Delbono, Tomaža Pandury, Olivera Hangla czy niezależnych teatrów poznańskich, takich jak Teatr Usta Usta Republika i Teatr Porywacze Ciał. Rok 2009 to czas aktywnej rozmowy z widzami w ramach Archipelagu Malta, kontynuacji działań wspierających młodych twórców w konkursie Nowe Sytuacje. Malta jest najbardziej muzycznym z teatralnych festiwali w Europie: koncerty Nine Inch Nails, Jane’s Addiction, Peaches przenoszą na moment maltańską widownię w inne przestrzenie. Niezapomniany wieczór na Cytadeli z Radiohead w ramach cyklu Poznań dla Ziemi otrzymuje „Złoty bilet” za koncert roku w plebiscycie czytelników „Polski Głosu Wielkopolskiego” oraz słuchaczy Radia Merkury. Holenderski format silent disco – zabawy ze słuchawkami na uszach – po raz pierwszy w Polsce wprawia tłumy w szaleńczy taniec. Maltański klub festiwalowy przenosi się na kolejne trzy lata na Stary Rynek, do tzw. Pasażu Kultury.

2010
Malta podsumowuje swoją historię i wchodzi w nowy etap. W programowej strukturze Malty pojawiają się Idiomy, które definiują sposób myślenia o międzynarodowym nurcie festiwalu. To program podporządkowany określonemu tematowi, tworzony przez zewnętrznego kuratora: w 2010 r. jest nim Sven Birkeland, który opracowuje program Idiomu „Flamandowie”. Na Malcie można obejrzeć największą w historii Polski prezentację teatru i tańca z Flandrii: spektakle gwiazd rewolucyjnej Flamandzkiej Fali z lat 80., takich jak Jan Fabre, Luk Perceval, Alain Platel czy Needcompany, oraz projekty młodszego pokolenia twórców. Pokaz słynnej trylogii Sad Face / Happy Face Jana Lauwersa jest początkiem wieloletniej współpracy Needcompany z Maltą. Flamandzkie jest też rozpoczęcie festiwalu: w Arenie odbywa się koncert poświęcony muzyce najsłynniejszego belgijskiego barda – Jacques’a Brela. Z okazji jubileuszu Malta przyznaje 20 maltańskich Masek – nagród za szczególny wkład w jej rozwój. Otrzymują je Fabien Audooren, Chris Barrow, Grzegorz Ganowicz, Ryszard Grobelny, Katarzyna Janyska-Cyris, Jan Kaczmarek, Jerzy Kapuściński, Jan Kulczyk, Richard Larnier, Jacek Łukomski, Adam Michnik, Joanna Ostrowska i Juliusz Tyszka, Marek Raczak, Janusz Rajewski, Joke Schauvliege, Nina Terentiew, David Tursz, Ewa Wanat, Marek Woźniak, Bogdan Zdrojewski.

2011
Tematem Idiomu 2011 są „Wykluczeni”, a za jego program odpowiada Katarzyna Tórz, autorka koncepcji Idiomów. Do Poznania po raz kolejny powraca Pippo Delbono – artysta pracujący ze społecznymi outsiderami, tworzący poruszające, poetyckie spektakle o życiu, przemijaniu i pięknie. Po raz pierwszy gościem festiwalu jest francuska artystka młodego pokolenia Gisèle Vienne, która od paru lat podbija Europę swoją oryginalną twórczością z pogranicza teatru, tańca i lalkarstwa. W halach targowych MTP Kornel Mundruczó prezentuje spektakl Hard to Be a God, a amerykański chór Young@hearts – End of the Road, czyli projekt, w którym seniorzy w wieku 70–90 lat wykonują przeboje amerykańskiej muzyki rozrywkowej. Nad Jeziorem Maltańskim grają brytyjska triphopowa grupa Portishead, Fleet Foxes i walczący o prawa imigrantów i mniejszości Manu Chao.

2012
Po raz pierwszy w historii Malta jest inicjatorką i koproducentką opery. Podczas 22. edycji festiwalu odbywa się prapremiera opery Slow Man Nicholasa Lensa z librettem noblisty, Johna Maxwella Coetzeego. Spektakl z udziałem światowej sławy śpiewaków reżyseruje Maja Kleczewska. Za program tematyczny pod hasłem „Akcje Azjatyckie” odpowiada Stefan Kaegi, jeden z założycieli słynnego kolektywu Rimini Protokoll tworzącego teatr dokumentalny i polityczny. Idiom koncentruje się na powiązaniach między Europą i Azją, a nie egzotyką azjatyckiego teatru. W programie m.in. chiński zespół działający w drugim obiegu The Living Dance Studio, spektakl Driesa Verhoevena, Anta Hamptona, Stefana Kaegi czy uliczna akcja Izraelczyków z The Public Movement. W programie Malty znajduje się również prezentacja spektakli Lecha Raczaka zrealizowanych w Teatrze im. Modrzejewskiej w Legnicy oraz premierowe Gry z czasem reżysera. To symboliczne zamknięcie współpracy z Lechem Raczakiem, dyrektorem artystycznym festiwalu od 1993 r. Muzycznych wrażeń nad brzegiem Jeziora Maltańskiego dostarcza charyzmatyczny Mike Patton z Faith No More oraz wyjątkowy sześciogodzinny maraton z muzyką romską, m.in. z Indii, Egiptu, Turcji czy Hiszpanii. Malta staje się flagowym wydarzeniem kulturalnym miasta: przyciąga tłumy wielbicieli muzyki i sztuk performatywnych z całej Polski i zagranicy, za co festiwal otrzymuje Złoty Certyfikat Polskiej Organizacji Turystycznej. Festiwal jest częścią sieci House on Fire, której celem jest koprodukcja spektakli. W skład powstałej na pięć lat sieci wchodzi 11 prestiżowych europejskich festiwali i instytucji kultury.

2013
Kuratorem Idiomu „Oh Man, Oh Machine” jest jeden z najważniejszych twórców współczesnego teatru, Romeo Castellucci. W programie m.in. spektakle i instalacje Tino Sehgala, Gisèle Vienne, Simona Vincenziego, Marty Górnickiej, Cindy Van Acker, Kurta Hentschlägera. Niezależnie są pokazywane spektakle The Four Seasons Restaurant Romea Castellucciego, Marketplace 76 Jana Lauwersa czy Built to Last Meg Stuart. Festiwal kończy zjawiskowy koncert grupy Kraftwerk w wersji 3D. Legenda światowej elektroniki gra w postindustrialnej przestrzeni starej gazowni. Malta przenosi klub festiwalowy na pl. Wolności. Ta na co dzień opustoszała przestrzeń dzięki Generatorowi Malta przeobraża się w miejsce całodobowych wydarzeń: warsztatów, koncertów, debat, spektakli, potańcówek oraz wspólnego przygotowywania i spożywania posiłków. To miejsce zarówno relaksu i refleksji, jak i szalonej zabawy. Poznaniacy zakochują się w Generatorze i spędzają na pl. Wolności długie godziny. Generator Malta to z jednej strony klub festiwalowy, z drugiej społeczno-artystyczna część programu zainicjowana przez Katarzynę Mazurkiewicz. W ramach tak rozumianego Generatora Malta nawiązuje bliskie kontakty z lokalnymi aktywistami i organizacjami społecznymi. Program Generatora jest ich wspólnym dziełem. Ze względów bezpieczeństwa (źle postawiona scena) zostaje odwołany drugi w programie festiwalu plenerowy koncert – zespołu Atoms for Peace.

2014
Kuratorem Idiomu „Ameryka Łacińska / Mestizos” jest Rodrigo García, który zaprasza do Poznania spektakle z Kolumbii, Meksyku, Brazylii i Argentyny. Występują m.in. legendarna Mapa Teatro z Bogoty, choreograf Marcelo Evelin czy Tania Solomonoff. W kościele u jezuitów na jedwabnych całunach swoje fotografie pokazuje Erika Diettes. Generator Malta programuje po raz pierwszy Joanna Pańczak, organizując m.in. I Międzynarodowy Zjazd Twórców Ogrodów Społecznościowych. Festiwal dominuje sprawa spektaklu Golgota Picnic Rodriga Garcíi: w wyniku trwających od maja protestów grup ultrakatolickich popieranych przez arcybiskupa Poznania (i jednocześnie przewodniczącego Episkopatu Polski) oraz kibiców trzech klubów piłki nożnej (chuliganów), braku wsparcia policji i władz miasta (oświadczenie prezydenta Ryszarda Grobelnego) festiwal odwołał pokazy, co wywołało protesty środowiska artystycznego. Malta organizuje debatę na temat wolności sztuki, a także pokaz Golgota Picnic w formie rozbudowanego czytania w Nowym Teatrze w Warszawie (reżyser nie zgadza się na przeniesienie całego spektaklu do stolicy). W kilkunastu miastach Polski oddolnie są organizowane czytania i projekcje nagrania spektaklu w ramach akcji Golgota Picnic – zrób to sam. Na finał akcji „Gazeta Wyborcza” publikuje całość dramatu na łamach swojego weekendowego wydania. Do Poznania po raz pierwszy przyjeżdża Anne Teresa De Keersmaeker. Najsłynniejsza choreografka europejska, porównywana do Piny Bausch, pokazuje dwa spektakle Fase i Drumming, a na scenie na pl. Wolności swoje etiudy prezentują studenci z założonej przez nią szkoły tańca P.A.R.T.S. Na zakończenie festiwalu w Starej Gazowni występuje Damon Albarn z legendarnej brytyjskiej grupy Blur. W październiku Malta gości 41 młodych menedżerów kultury z 23 krajów, którzy przyjechali do Poznania, żeby wziąć udział w pierwszym w Polsce Atelier dla Młodych Menedżerów Festiwali – programie szkoleniowym Europejskiego Stowarzyszenia Festiwali. Malta otrzymuje wyróżnienie za najbardziej dostępne wydarzenie kulturalne roku w Polsce dla osób z niepełnosprawnościami.

2015
Kuratorem Idiomu „Nowy ład światowy” jest Tim Etchells, współzałożyciel słynnej grupy Forced Entertainment. Do Poznania przyjeżdżają m.in. Holendrzy ze Schwalbe, libański reżyser Rabih Mroué czy Vlatka Horvat. Wydarzeniem specjalnym festiwalu jest program poświęcony twórczości Thomasa Manna, w którego ramach odbywa się prapremiera zamówionej przez Maltę opery Pawła Mykietyna Czarodziejska góra. Autorką libretta jest Małgorzata Sikorska-Miszczuk, reżyseruje Andrzej Chyra, a za scenografię odpowiada jeden z najbardziej znanych polskich artystów sztuk wizualnych Mirosław Bałka. Spektakl jest współczesnym odczytaniem powieści, zachwyca krytyków i publiczność, także tę sceptycznie nastawioną do gatunku, jakim jest opera. W programie mannowskim wydarzeniem jest również muzyczna instalacja Doktor Faustus zamówiona przez festiwal Malta u Romea Castellucciego. W Generatorze Malta miasto reinterpretują artyści sztuk wizualnych (m.in. Monika Drożyńska, Elżbieta Jabłońska, Piotr C. Kowalski), a mieszkańcy po raz pierwszy zdobywają Koronę Poznania, czyli szczyty najwyższych poznańskich budynków. Podczas koncertu Michael Nyman Band nad Jeziorem Maltańskim nagrody za wkład w rozwój festiwalu w ostatnich pięciu latach – Neony Malty – otrzymują: Hugo de Greef, Anna Hryniewiecka, Jacek Żakowski, Jola Starzak i Dawid Strębicki oraz Grzegorz Głębocki. Malta jako jedyny festiwal z Polski i jeden z 12 w Europie otrzymuje Nagrodę EFFE dla wydarzeń wyznaczających festiwalowe trendy, przyznaną w ramach programu Komisji Europejskiej, zainicjowanego przez Europejskie Stowarzyszenie Festiwali.

2016
Kuratorką Idiomu „Paradoks widza” zostaje holenderska reżyserka Lotte van den Berg – to pierwsza okazja, by zobaczyć jej twórczość w Polsce. Artystka prezentuje swój najnowszy projekt Building Conversation oraz słynny spektakl Wasteland. Do współpracy zaprasza twórców, którzy w różny sposób podejmują temat obserwacji i uczestnictwa, m.in. Driesa Verhoevena czy japońską grupę Miss Revolutionary Idol Berserker. Festiwal zostaje otwarty przez francuską grupę Artonik taneczno-teatralnym pochodem The Color of Time – roztańczonym happeningiem inspirowanym hinduskim świętem Holi, który wciąga w akcję także publiczność i przechodniów. Ważnym teatralnym wydarzeniem są ponowne odwiedziny Pippo Delbono i polska prapremiera jego spektaklu Orchidee. Ponad 8 tys. widzów gromadzi się na pl. Adama Mickiewicza, by obejrzeć multimedialne widowisko Ksenofonia. Symfonia dla Innego w reżyserii Jana Komasy, choreografii Mikołaja Mikołajczyka, z muzyką grupy Kwadrofonik. Spektakl powstał we współpracy z miastem Poznań, Cyfrowym Repozytorium Lokalnym CYRYL i „Gazetą Wyborczą” w ramach obchodów 60. rocznicy poznańskiego Czerwca 1956. Generator Malta skupia się na szczególnym widzu, aktorze i świadku, jakim jest mieszkaniec miasta. Program przygotowany przez Joannę Pańczak wspólnie z Agnieszką Różyńską zostaje szczególnie doceniony w plebiscycie Radiowego Domu Kultury radiowej Trójki, otrzymując drugie miejsce w kategorii wydarzenie roku 2016. Dyrektor Malta Festival Poznań Michał Merczyński zostaje uznany przez tygodnik „Polityka” za jednego z najbardziej wpływowych menedżerów kultury w Polsce.

2017
Idiom „Platforma Bałkany” zabiera publiczność Malty w podróż po skomplikowanym obszarze znaczeń społeczno-kulturowych krajów byłej Jugosławii. Program teatralno-performatywny w duchu bałkańskim jest kuratorowany przez Olivera Frljića i Gorana Injaca. Na maltańskiej scenie pojawiają się m.in. spektakl Frljića Turbofolk, performatywna prezentacja prac kolektywu Janeza Janša czy spektakl The Republic of Slovenia twórców, którzy chcą pozostać anonimowi. Zakończeniem festiwalu jest fantastyczny występ legendarnego słoweńskiego zespołu Laibach. Generator Malta to w tym roku plac Negocjowania Wolności za sprawą kuratorek: Joanny Pańczak, Agnieszki Różyńskiej i Zofii Nierodzińskiej, i całego zespołu aktywistów. Cała edycja odbywa się pod znakiem skandalu: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie wypłaca 300 tys. zł dotacji przyznanej Fundacji Malta na mocy umowy podpisanej w 2016 r. Powodem złamania ustaleń jest Oliver Frljić, autor spektaklu Klątwa, którego premiera odbyła się w lutym 2017 r. w Teatrze Powszechnym w Warszawie, wywołując oburzenie środowisk katolickich. Festiwal przebiega w zaplanowanym kształcie dzięki wsparciu publiczności i artystów. W akcji crowdfundingowej Zostań Ministrem Kultury udaje się zebrać obiecaną ministerialną kwotę. Znaczącym wkładem jest również aukcja zainicjowana przez Mariusza Wilczyńskiego, wybitnego polskiego animatora i rysownika – na jego apel artyści i ludzie kultury przekazali Fundacji Malta przedmioty, które następnie trafiły na licytacje. Maltańska publiczność zostaje doceniona w plebiscycie „Pyry tygodnia” poznańskiego wydania „Gazety Wyborczej” i w plebiscycie IKS-a oraz portalu kulturapoznan.pl w kategorii Człowiek Kultury.

2018
Do Poznania powraca legendarny belgijski zespół Needcompany. Grace Ellen Barkey, Jan Lauwers i Maarten Seghers występują w nowej roli, kuratorów Idiomu „Skok w wiarę”. Do Poznania przyjechali z 18 projektami – zarówno swojego autorstwa, jak i młodego pokolenia twórców z Belgii. Najgłośniejszym wydarzeniem jest spektakl Jana Lauwersa Wojna i terpentyna na podstawie powieści Stefana Hertmansa, który także jest gościem festiwalu. Rok 2018 to również premiera spektaklu Mesjasze Jana Czaplińskiego i Marcina Kąckiego w reżyserii Anety Groszyńskiej. Przedstawienie na podstawie książki Györgya Spiró powstaje w koprodukcji z Teatrem Zagłębia w Sosnowcu. Generator Malta – przygotowany ponownie przez duet Joanny Pańczak i Agnieszki Różyńskiej – skupia się na pojęciu lokalności, a wiele punktów programu przenosi się na poznańskie osiedla socjalne z lat 30. XX wieku (Osiedle Opieki Społecznej na Naramowicach, Osiedle im. ks. Skorupki na Górczynie oraz domki przy ul. Jarzębowej i Opolskiej na Świerczewie). Festiwal wieńczą legendarne piosenki Zygmunta Koniecznego, które wykonują Agata Zubel, Cezary Duchnowski, Bartek Wąsik, Andrzej Bauer oraz Orkiestra Collegium F pod batutą Marcina Sompolińskiego.

2019
Kuratorem Idiomu „Armia jednostki” jest Nástio Mosquito, który po raz pierwszy prezentuje swoje prace w Polsce. Pochodzący z Angoli artysta interdyscyplinarny w ramach swojego programu zaprasza do Poznania dziewięcioro artystów, m.in. z Chin, Brazylii czy Maroka. Jednym z projektów jest Waginokracja Mosquito – audiowizualny kolaż stworzony z nagrań i zdjęć dokumentujących poród. Propokojowe hasło Get Ready for Peace wyznacza program Generatora Malta, za który odpowiadają po raz kolejny Joanna Pańczak i Agnieszka Różyńska. Działania Generatora są obecne m.in. w parku Cytadela czy na pomniku Armii Poznań, a pl. Wolności na 10 dni staje się galerią sztuk bez walki. Widowiskowe otwarcie należy do francuskiej grupy Transe Express. Zespół powraca do Poznania po 26 latach z podniebnym spektaklem Mobile Homme i kolorową paradą Divas. Plenerowe otwarcie poprzedzone jest debatami o polskiej oświacie (to czas największego w polskiej historii strajku nauczycieli): finałem Narad Obywatelskich o Edukacji oraz dyskusją Ostatni dzwonek z udziałem legend polskiego szkolnictwa, czynnymi pedagogami i ich wychowankami. Malta jako koproducent przenosi na teatralne deski Hańbę Johna Maxwella Coetzeego – spektakl przygotowany z Teatrem im. Stefana Żeromskiego w Kielcach reżyseruje Maciej Podstawny. Festiwal kończy się plenerowym koncertem Operetta! Żyjesz w Matrixie. Tematy z wielkich musicali oraz klasyki operetkowe wykonują: Mateusz Holak, Orkiestra F pod batutą Marcina Sompolińskiego, donGURALesko, Justyna Szafran, Emose Katarzyna Uhunmwangho, Andrzej Donarski, Marta Mazurek i Michał Kocurek.