Używamy Cookies w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników.
Dalesze korzystanie z tego serwisu oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Dowiedz się więcej o naszej polityce prywatności

Zamknij

21 - 30/06/2019

Matsutake jest najcenniejszym grzybem świata oraz chwastem, który rośnie w zdewastowanych przez człowieka sosnowych lasach Ameryki Północnej i Azji. Dzięki swojej zdolności odżywiania drzew matsutake pozwala lasom trwać mimo ekstremalnych warunków. W Japonii jest tymczasem jadalnym przysmakiem osiągającym astronomiczne ceny, zbieranym przez prekariuszy – wieśniaków, imigrantów, społecznych wyrzutków i uciekinierów. We wszystkich swoich sprzecznościach przypadek matsutake – grzyba z talentem do zadomawiana się w zrujnowanych miejscach – staje się przypowieścią o przetrwaniu opisaną w The Mushroom at the End of the World. Pierwsze zdanie tej fascynującej książki autorstwa profesorki antropologii Anny Lowenhaupt Tsing to zasadnicze pytanie: Co robić, gdy świat wokół nas rozpada się na kawałki? Jak żyć w (kapitalistycznych, i nie tylko) ruinach, które sami stworzyliśmy? Myśliciele i naukowcy są zgodni: tym jedynie, co gwarantuje przeżycie, jest symbioza – współpraca w obrębie (eko)systemu – nie tyle wybór i przyjemne ćwiczenie, ile skomplikowana konieczność – collaborative survival.

Tak szczególnie ujętą sztukę przetrwania uprawiają od lat artyści współczesnej choreografii. 

Trudno znaleźć drugą dziedzinę, która – dosłownie i w przenośni – zamieszkiwałaby tak wiele trudnych, zaniedbanych i doświadczających tak wielu braków przestrzeni; nieufna wobec wszelkich nadużyć, celebrowałaby horyzontalność własnych struktur opartych na hojnej wymianie doświadczeń, zbiorowym generowaniu wiedzy, dialogu i (auto)refleksji, wypracowując wiele modeli współdziałania pełnych zrozumienia dla różnorodności i poszanowania odmienności. 

Choreografia (mająca wspólnotowość u swych źródeł) – sztuka „zbieraczy grzybów”, sztuka do zadań specjalnych – potrafi dziś nam dostarczyć alternatywnych scenariuszy „bycia razem” w świecie, który zwariował. 

Podczas tegorocznego Starego Browaru Nowego Tańca na Malcie spotykamy się w praktyce i praktykujemy spotkanie – kuratorów, artystów i publiczności – wierząc, że wielorakie, współ-działające, współ-odpowiedzialne, myślące kolektywnie

My, naród

czy raczej 

My 

wciąż jest możliwe. 

Nie tylko na polu współczesnej choreografii.


Kurator programu: Joanna Leśnierowska / współautor tegorocznej edycji: Mateusz Szymanówka