Trójka dorosłych dzieci Nory i Torvalda wraca po latach do rodzinnego mieszkania – świata własnego dzieciństwa, w którym rozpadła się ich rodzina. To próba przeprowadzenia sądu nad przedawnionymi winami i złożenia pamięci z odłamków. Zatarte słowa, obrazy, dźwięki i zapachy wracają uporczywie, choć nie sposób przywołać ich już w całości.

Ibsen pytał o moralność i o kłamstwo jarzące się jako codzienny nawyk: co dzieje się z domem, gdy jego fundamentem staje się pozór?

W XXI wieku w Polsce co roku zapada ponad 50 tysięcy rozwodów, a dziesiątki tysięcy dzieci zostają objęte ich konsekwencjami. Zdążyliśmy odrzucić XIX- i XX-wieczną obyczajowość, ale wciąż nie znaleźliśmy języka, który naprawdę potrafiłby ją zastąpić. Indywidualizm bez wspólnoty, wolność bez odpowiedzialności, przejrzystość bez zaufania – granice Ibsenowskiej obyczajowości nie tyle się oddaliły, ile przesunęły. Jego diagnoza zakłamania wraca dziś jak echo.

Dom lalek przypomina, że każdy porządek – stary czy nowy – najpierw pęka w języku i w domu. Pytanie nie brzmi więc „kto zawinił?”, lecz: co dziś próbujemy podłożyć pod fundament, żeby dom się nie rozpadł?

Nasza inscenizacja przesuwa punkt widzenia z bohaterki na konsekwencje jej wyboru. Dzieci dorastały obok sporów, których nie rozumiały; zapamiętały napięcia i gesty. Goście w tym domu pozostają równie niejednoznaczni: ich decyzje ranią, a jednocześnie podtrzymują czyjeś życie. Nie chodzi o wydanie wyroku, lecz o rozpoznanie układu sił, w którym nikt nie jest całkowicie winny ani całkiem niewinny.

Bo Dom lalek to opowieść o poszukiwaniu sensu po rozpadzie i o nieskończonym pragnieniu miłości. Kierkegaardowska pustka istnienia nie jest tu tezą, lecz stanem codzienności: niedoborem znaczeń domagających się nazwania. Przeszłość została zamknięta we wspomnieniach świadków, z których każdy walczył o siebie. Co dzieje się wtedy, gdy wersje tej samej historii oddalają się od siebie tak bardzo, że żaden wyrok nie ma już nic wspólnego ze sprawiedliwością?

Historia Nory pozostaje osią, ale nie zamyka opowieści. Jest raczej ramą, w której pojawią się pytania: Czy dzieci mogą winić matkę za walkę o własne szczęście? Czy mamy prawo oczekiwać bezwarunkowej miłości? Jak złożyć dom, kiedy ma się wszystkie części i żadna z nich nie pasuje do pierwotnego rysunku? I czy można jeszcze wrócić do miejsca, które dawno przestało istnieć?