W Dziadach II wychodzimy na spotkanie cudzym duszom i własnym cieniom: podążając za bohater(k)ami dramatu napotykamy samych siebie, uwikłanych w nieoczywiste pragnienia i poszukujących wspólnoty. Opisany przez Mickiewicza rytuał staje się przestrzenią spotkania z żywymi i nie/umarłymi, a także okazją do odnowienia relacyjności w bezpiecznych warunkach scenicznego spotkania. Wprawione w ruch ciała podczas dziadów tworzą czasoprzestrzeń, do której zapraszamy wszelkie osobliwe nie/obecności. zespół zaprasza też publiczność : przyjdźcie na dziady, by odkryć je na nowo!