Dziarnowska buduje otwartą strukturę, w której sens wyłania się z uważnej obserwacji ruchu i relacji między ciałami. Performerki pozostają w nieustannym ruchu, a brak wyraźnego początku i zakończenia przesuwa akcent z oglądania widowiska na współobecność i wspólne doświadczanie czasu. Relacja między tancerkami a widzami opiera się na bliskości i uważności, stopniowo rozluźniając granicę między sceną a publicznością.

 Ciało staje się tu narzędziem relacji – z innymi, z przestrzenią i z własnym doświadczeniem czasu. Powracający motyw piosenki What the World Needs Now buduje napięcie między nostalgią a intensywnością ruchu. This resting, patience proponuje taniec jako praktykę uważności i kolektywnego trwania.

BIOGRAMY

Ewa Dziarnowska

Artystka, choreografka i performerka mieszkająca w Berlinie. Pracuje na styku tańca, performansu i praktyki badawczej, rozwijając improwizację jako metodę twórczą i sposób myślenia o pracy z ciałem. Jej praktyka koncentruje się na relacji, rytmie, uważności i doświadczeniu czasu, a także na pytaniach o społeczne i estetyczne ramy, w których taniec powstaje i funkcjonuje. Swoje prace prezentowała na festiwalach i w instytucjach sztuki w całej Europie, m.in. w Sophiensæle w Berlinie, Tanzquartier Wien w Wiedniu, Santarcangelo Festival, MDT Moderna Dansteatern w Sztokholmie, czy na Festiwalu Mind Eater w Oslo. Jako performerka pracowała m.in. z Alexem Baczyńskim-Jenkinsen, Michele Rizzo, Enadem Maroufem i Eleną Francalanci. Jest autorką projektów choreograficznych i performatywnych, w tym This resting, patience, który od premiery w berlińskim Sophiensæle ugruntował jej pozycję na międzynarodowej scenie tańca współczesnego.

Leah Marojević

Performerka, choreografka, dramaturżka i mentorka artystyczna, pracująca w obszarze tańca współczesnego i performansu. Jej praktyka obejmuje choreografię, performans, działalność pedagogiczną oraz wsparcie i mentoring innych artystów. Realizowała zamówienia choreograficzne m.in. dla Sydney Dance Company (Pre-Professional Year, 2019), London Contemporary Dance School (Graduating Season, 2020), Mass Hysteria Collective (2020) oraz w ramach współpracy z Matilde Cerruti Quara Jupiter Woods (2020). Jako performerka i współtwórczyni współpracowała z wieloma artystami i choreografami międzynarodowej sceny tańca i sztuk wizualnych, m.in. Colette Sadler, Olą Maciejewską, Theo Clinkardem, Jeftą van Dintherem, Megan Rooney, Ewą Dziarnowską, Pauliną Ołowską, Emmilou Rößling, Sarah Browne, Samem Williamsem, Holly Blakey, Joe Moranem oraz zespołem Candoco Dance Company. W 2019 roku współtworzyła The Elsewhen Series we współpracy z Theo Clinkardem, a wcześniej brała udział w realizacjach dla Tanztheater Wuppertal Pina Bausch (2015), Danza Contemporánea de Cuba (2016) oraz Candoco Dance Company (2019).

Krzysztof Bagiński

Artysta dźwiękowy i organizator związany z Polską. Jest współkuratorem cyklu eksperymentalnych koncertów W Brzask (At Dawn) w Warszawie. W swojej praktyce koncentruje się na pracy z dźwiękiem w kontekście choreografii, performansu i działań interdyscyplinarnych. Jako twórca dźwięku blisko współpracuje z artystami tańca i performansu, tworząc kompozycje i środowiska dźwiękowe dla projektów prezentowanych w Polsce i za granicą.

 Jacqueline Sobiszewski

Artystka wizualna pracująca z światłem, wideo, filmem i fotografią. Urodzona i wychowana w Niderlandach, absolwentka Wydziału Operatorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. W swojej pracy łączy różne techniki wizualne, poszukując nowych języków obrazu w teatrze, performansie, muzyce i sztukach wizualnych, współpracując z reżyserami, choreografami i muzykami oraz realizując projekty autorskie. Jej realizacje były prezentowane m.in. w Nowym Jorku, Los Angeles, Sydney, Londynie, Paryżu, Wiedniu, Madrycie, Lizbonie oraz São Paulo. Była nagradzana i wyróżniana za projekty światła w teatrze międzynarodowym, m.in. za realizację światła do Medei w reżyserii Grzegorza Jarzyny (nagroda na 15. Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Małych Form w Rijece, spektakl nagrodzony także austriacką Nagrodą Nestroy) oraz za stworzenie spójnego krajobrazu wizualnego w ramach Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia.