Spektakl nie rekonstruuje fabuły Szekspira, zamiast tego wyciąga bohatera z prosektoryjnej chłodni, by sprawdzić: czy to jeszcze da się zagrać? Od wieków setki, tysiące i miliony ciał dźwigają ikoniczną postać Hamleta. Każde jego kolejne wcielenie zostawia po sobie ślad, ale także rozrzedza pierwowzór. Very Very Hamlet to gotycko-trashowa kapsuła czasu, w której ciało Hamleta poddawane jest performatywnej sekcji zwłok.

W klasycznym Hamlecie trup ściele się gęsto. Śmierć jest tam antycypowana, zanurzona w metafizyce. Rozważając sens istnienia, bohater rozszerza ją do kosmicznych rozmiarów, a w finale dramatu ciała padają jak muchy, bezbronne wobec trucizny i szpady.

Prędkość z jaką giną bohaterowie jest niemal zabawna. Śmiech i śmierć różni zaledwie parę liter…

Akty te są do siebie podejrzanie podobne, oba otwierają usta, zatrzymują oddech, wytrącają ciało z równowagi. Jeden jest wybuchem życia, drugi jego końcem, ale z zewnątrz potrafią wyglądać niemal tak samo. W obu przypadkach ludzkie ciało staje się niepoważne – albo na chwilę, albo na zawsze.

Na scenie można umierać bezkarnie, wielokrotnie, dlatego Very Very Hamlet to funeralna petarda: kompulsywny remix ciał i tożsamości, podbity absurdalnym poczuciem humoru i groteskową formą. Patos miesza się tutaj z komedią, współczesny język pasożytuje na szekspirowskiej frazie.

Knapik i Kowańska budują scenę jako palimpsest reprezentacji. Teatr w tym przedstawieniu to miejsce reprodukcji gestów i kompleksów, głosów i odgłosów. Aktorzy są tutaj jednocześnie pionkami i szachownicą. Przymierzają role, cytują je, przetwarzają i porzucają.